In de jaren 70 (toen processoren aanzienlijk simpeler waren) begon IBM zich al zorgen te maken over zowel het gebruikte materiaal voor deze verbindingen als het aantal. De hele industrie was ervan overtuigd dat het aantal transitoren op een processor gigantisch zou gaan groeien en daarmee ook de verbindingen (in drievoud). De mede-oprichter van Intel, Gordon Moore, heeft dat in 1968 verwoord in een ‘wet’: elke 12 maanden verdubbeld het aantal transistoren op een processor. In 1975 heeft hij de wet aangepast naar ‘elke 24 maanden’. Ondanks dat hij zelf recentelijk heeft verteld dat de ‘wet’ niet meer stand houdt voor de nabije toekomst, klopt hij nog steeds in meer of mindere mate.

Dus die verbindingen waren een zorg voor IBM. De zorg zat hem in het feit dat de verbindingen van aluminium gemaakt zijn. En aluminium is een slechte geleider tov koper. Dus waarom dan geen koper gebruiken? Nou, koper ‘plakt’ niet op silicium-oxide, wat de basis is van alle processoren is. Telkens bleek weer dat het koper niet wou blijven plakken op de ondergrond. Probleem.  Groot probleem.  IBM wou het gaan oplossen maar niemand in de wereld kon vertellen of het überhaupt mogelijk zou zijn. Niemand. En toch proberen. Het bleek geen sinecure. Pas 27 jaar later had IBM het lek boven en kon men een welgemeend en welverdiend “Eureka” uitbrengen! 27 jaar lang heeft IBM in de laboratoria gepuzzeld, geprobeerd, gedacht en uiteindelijk de oplossing gevonden. Sinds dien maakt IBM zijn processoren met koper-verbindingen, waardoor onze processoren veel minder stroom verbruiken. Onze POWER processoren zijn hiermee uitgerust en ook AMD processoren, die gebruik maken van de onze productie faciliteit. Uiteraard de Cell processor ook. En om een idee te geven dat het loont: Op de Cell processor loopt meer dan 2 km verbindingen om de 234 miljoen transistoren te verbinden! Wandelend zou een mens een half uur nodig hebben deze afstand af te leggen, en dat op 221 mm2