Al decennia geleden was het (tijdelijk) opslaan van elektronische gegevens best een uitdaging. Analoge gegevens vasthouden lukt best aardig. Het magnetisme helpt ons de klus te klaren. De hopeloos oude videobanden en natuurlijk de cassettebandjes (ik gebruikte de TDK SA-X90, en had er meer dan honderd keurig met hetzelfde hoesje en perfect gedocumenteerd). Digitaal informatie opslaan had zo zijn eigen karakteristieken. De ponskaart is wel een zeer aardige in dat kader, tape en natuurlijk de harde schijf zijn de andere mogelijkheden. Kijkend naar de snelheid van data terughalen van het verblijf op een tape, dan kan je niet anders dan concluderen dan dat het meer dan een eeuwigheid duurt, vanuit de processor gezien. Je bewaart dan ook alleen maar data op tape waarvan je verwacht het nooit meer terug te hoeven lezen. Back-up en archivering. Dan is tape overigens dé beste, groenste en goedkoopste manier om dat te doen.
Data opslaan op schijf is populair. Maar ook hier moet je constateren dat de leestijden van een schijf de laatste jaren niet vooruit is gegaan. Het draaien van de schijf gaat maximaal met 15.000 toeren per minuut. Daar wordt je duizelig van als je er naar kijkt, maar de responsetijden die er aan gekoppeld zijn liggen echter in de orde van milliseconde. Een huidige processor rekent in de orde van nanoseconden, een factor 1 miljoen keer sneller. Dus je vraagt iemand of zij een leuk weekend gehad heeft. Die vraag duurt 2,5 seconde. Als het antwoord 1 miljoen keer trager terugkomt, moet ik dus 2,5 miljoen secondes wachten. Dat zijn bijna 30 dagen (28,9). Het antwoord wordt dan erg verwarrend, want over welk weekend krijg je dan het antwoord.
Dé manier om snel gegevens terug te lezen is in het interne geheugen van de computer. Vele malen duurder dan een harde schijf. Dit geheugen heeft, behalve de prijs, nog een narigheidje.
Spanning weg = gegevens weg. Ai. Volatiel geheugen wordt dat genoemd.
In de jaren 80 is Flash geheugen uitgevonden. Dat is niet-volatiel. De USB stick en memory kaartjes in telefoon en camera zijn daar voorbeelden van. Je kan daar vakantiefoto's op kwijt, maanden wegleggen en toch weer de plaatjes bij dat geinige fonteintje terugzien als we hier aan de oliebollen zitten.
Flash geheugen is traag, en niet geheel betrouwbaar. Na een paar duizend keer lezen en schrijven gaat het een keer mis. De traagheid van de flash is goed te zien bij het opstarten van bijvoorbeeld een mobiele telefoon. Ik praat dan niet over de telefoon uit de slaapstand halen, maar aanzetten na een harde UIT.
IBM heeft recentelijk een baanbrekend geheugen ontwikkeld dat ook niet-volatiel is, 100 keer sneller is dan flash én 1000 maal betrouwbaarder. Het heet PCM-geheugen. Gelukkig een drieletterige afkorting! Het staat voor Phase Change Memory, en dat is ook wat het doet. De onderzoekers hebben een legering gebruikt die ze in verschillende toestanden (fasen) kunnen brengen. Wat een toestand, zal je denken, maar schrik niet. Het gaat om een vaste fase en een vloeibare fase, net zoals we water kunnen bevriezen en vloeibaar maken. De twee gebruikte fasen (vloeibaar en vast) hebben verschillende elektronische eigenschappen waaraan verbonden zijn. 4 om precies te zijn. De Willy Wortels hebben deze 4 eigenschappen gebruikt om maar liefst 4 bits op te slaan in één geheugencel.
Met dit PCM-geheugen is een interessant nieuw geheugen tijdperk aangebroken. Het belooft goedkoop genoeg te zijn om in allerlei mobiele apparaatjes te kunnen worden gestopt en betrouwbaar genoeg om ook in servers voor de meer serieuze zaken te floreren.
Prachtig spul!
