slaan mag niet, opslaan
- 12 mei 2009
- Frank van der Wal
Slechts 4 jaar later, in 1956, vond IBM de hard disk uit. Onder de naam RAMAC was het een revolutionair ontwerp. Het grote voordeel is dat de toegangstijden op een ronddraaiend medium enorm veel sneller zijn dan op een lineair medium als tape, of, nog erger, een stapel ponskaarten. Altijd leuk is te zien over welke parameters we toen spraken. Er kon maar liefst 5 Mbyte op een RAMAC!
De opslagcapaciteit van de eerste 7 jaar RAMAC productie die IBM voortbracht kan je op één DVD-tje kwijt. Als je al een iPod van, zeg 80 GB, uit zou rusten met RAMAC technologie, dan zou het kleinood 600 miljoen Euro kosten en 16.000 ton wegen. Iets voor moederdag?
Maar toen was toen en nu is nu. De vraag naar opslag blijft akelig groeien. Per maand wordt er zo'n 1 Exabyte aan data gegenereerd. Dat is 1.000.000.000.000.000.000 byte. Hier kan je leuke rekensommen voor grote getallen mee uitvoeren: Het schijfje in een 1 TeraByte USB drive, die je voor 100 Euro koopt, is, zeg 1 cm hoog. Aangezien 1 ExaByte 1 miljoen TeraByte is, wordt er een stapeltje van 1 miljoen schijfjes gegenereerd, dus 1 miljoen cm. En dat is 1000 km. Per maand. Per dag is het stapeltje dan zo'n 33 km. Per uur een kleine 1,4 km en bij uitlezen van dit stukje toch al weer 200 a 300 meter.
En het gaat maar door: Er wordt verwacht dat jaarlijks 50% tot 60% groei wordt gerealiseerd. Door de huidige crisis, wellicht wat minder, maar altijd nog aanzienlijk.
Aan de ene kant zien we de kosten van de opslag hardware dalen. Voor thuisgebruik heb je voor 100 Euro 1 Tbyte opslag, als je dat 2 jaar geleden zei werd je als staatsgevaarlijk geclassificeerd.
Je zou jezelf de vraag kunnen stellen of bedrijven meer of minder geld hebben uitgegeven aan opslag. Aan de ene kant de groei, aan de andere kant de prijserosie.
Het antwoord is dat bedrijven steeds meer zijn gaan uitgeven. Dat komt slechts een klein gedeelte door de groei, maar besef goed dat verreweg het meeste geld gaat zitten in het beheer van de opslag. Dat deel ligt boven de driekwart.
IBM heeft een solide portfolio, als het gaat om producten voor opslag. Van oudsher de tape, still going strong. De DS-lijn biedt een zeer breed scala aan producten waarbij zaken als Information Lifecycle Management goed in ondergebracht kunnen worden. Voor grotere omgevingen waar uitgebreide en soms wel meerder merken Storage Area Netwerken (SAN's) actief zijn, is er de SAN Volume Controller. Storage virtualisatie ten voeten uit.
De nieuwste telg is XIV. Ontwikkeld door de legendarische Moshe Yanai, die ooit aan de wieg stond van de EMC Symmetrix. Nu is de goede man IBM Fellow en heeft geen enkele last van de financiële crisis.
XIV is een prachtig concept. Het gaat uit van het principe om juist de operationele kosten te drukken. Het is opgebouwd uit vele industrie standaard en dus goedkope en goed verkrijgbare schijven. Intern wordt de data op een vernuftige manier op die vele schijven geplaatst zodat alles redundant is en snelle response tijden verkregen kunnen worden. Nóg een bijkomend voordeel is dat door het plaatsen van data over vele schijven er een zeer hoge benuttingsgraad behaald kan worden. De gevleugelde kreet is dat men first class storage krijgt voor een prijsniveau van second class. In vele gevallen kan XIV voor een kostenverlaging van 30 tot 50% zorgen. Dat zijn goede getallen in deze tijden en er wordt dan ook gretig en gulzig gekeken naar deze nieuwkomer. XIV is een zeer strategische keuze van IBM om een nog prominenter rol te spelen in de wereld van de opslag. Want ja, mensen slaan op, en daar doen wij graag aan mee!
Wil je meer weten over XIV dan is Rene van Duijkeren, Hugh Hulleman en natuurlijk Frans Versteeg altijd bereid je daar alles over te vertellen.
slaan mag niet, opslaan