Wat heeft Sinterklaas te maken met 3D virtuele werelden WatBij het schrijven van deze kolom zit ik geheel in de Sinterklaas-sfeer. De schoentjes worden braaf gezet, de keeltjes worden schor gezongen en ik zit me eigen onvermogen als vader te camoufleren met dreigementen alsof door Sint en Piet geuit. Prachtige tijd. Op de keper beschouwd is het het grootste, en tevens leukste volksbedrog wat ik me voor de geest kan halen.
Maar wat heeft dit met IT te maken?
Het is misschien een wat grote stap maar ik wil over 3D internet waar SecondLife wellicht de bekendste maar zeker niet de enigste is.
Uiteindelijk is ook dit fenomeen een soort van bedrog. Ik probeer wel eens uit te leggen wat Second Life is. Uitingen in de trend van “belachelijk” en “ongelofelijk” zijn niet van de lucht. Echter, er zijn ook mensen die er totaal anders op reageren en de mogelijkheid zien van 3D internet. Zonder de indruk te willen wekken dat ik een doorgewinterde ‘avatar’ ben en alles van Second Life weet, is het idee erachter iets wat me enorm triggert. De enorme potentie die van deze 3D internet omgeving uitgaat is gigantisch. Dat moet ook de reden zijn voor IBM om er maar liefst 10 miljoen dollar in te investeren. Het meest intrigerende van 3D internet vind ik dat de grens tussen virtueel en werkelijkheid aan het vervagen is. Je kan op Second Life zaken kopen met Linden $, waar je er een handvol van krijgt bij aanmelding. Er bestaat ook een officiële wisselkoers naar echte US $. Met dollars (Linden of echte) kan je virtuele zaken (land, gebouwen, kleding en het onvermijdelijke porno etc) kopen. Belachelijk? Wat denk je dan van een virtuele bodyguard die je  kan inhuren om je virtuele bezittingen te beschermen?
Ondanks de initiële ridiculiteit van het geheel, gaat toch een wereld van interessante opportuniteiten schuil. Zo kan natuurlijk van hartelust worden gesimuleerd, of zaken kunnen snel visueel gemaakt worden. Maar ook zaken als het modelleren van bedrijfsprocessen behoort tot de interessante mogelijkheden. En natuurlijk activiteiten als remote learning, dat even verder gaat dan de wat saaie weblectures. En wat te denken van bijvoorbeeld kledingzaken die hun assortiment in een virtuele wereld aanprijzen. Doormiddel van het klikgedrag kan men al een voorselectie maken van de collectie.
Voor IBM is het echter niet zozeer de front-end, maar juiste de koppeling ‘aan de achterkant’. Neem bijvoorbeeld Implenia, dat is een Zwitsers bedrijf dat facilitaire diensten levert voor gebouwen. Die hebben, met behulp van IBM een virtueel huis gebouwd, waarin ze informatie van fysieke gebouwen kunnen laten zien en/of simuleren. Er zijn modules op de markt die in een gebouw geplaatst kunnen worden die voldoen aan allerlei standaarden voor gebouw-automatiseringsprotocollen. (temperatuur, luchtvochtigheid, security ed) Deze modules kunnen tegen IBM middleware producten (WebSphere)  aanpraten en vervolgens vertalen naar virtuele werelden. Een werknemer van Impenia ziet, in geval van een alarm, niet een nietszeggend rood lampje op zijn console knipperen, maar een 3D plaatje waarin exact de lokatie en de bijbehorende situatie te zien zijn. Een ander voorbeeld is ons datacenter in Montpelier. In de fysieke ruimte worden allerlei sensoren geplaatst die gekoppeld worden aan een 3D weergave. Zo kan er een nauwkeurige representatie plaatsvinden van bv. de warmte ontwikkeling en de exacte plek ervan. Er kan dan (geautomatiseerd) actie ondernomen worden. Dit zijn zomaar een paar voorbeelden van de koppeling tussen de virtuele en echte wereld. Ik ben ervan overtuigd dat brainstorming bij jullie ook ideeën kunnen genereren om 3D internet te kunnen gebruiken in klantensituaties.
Maar goed, nu is het tijd om fysieke surprises en dito gedichten in elkaar zetten.  Ohhhhh, kon dat maar virtueel.....!